{$username}

کاربر عادی
اکنون آنلاین است.

اخبار سايت

  • کاربر عادی
    امینه بهلول به وب سایت ما پيوست !
    Nov 1 '17 · 2  
    سیدعلیرضا گلپایگانی «آسیفا در جاده خاکی !»
    مهرداد شیخان
    یک فعال حوزه‌ی انیمیشن گفت: امیدوارم آسیفای ایران دوباره و از نو احیاء شود و بتواند تمام فعالان راستین انیمیشن ایران را دوباره به دور هسته‌ای از دوستی، صداقت و همیاری گرد آورد.

    مهرداد شیخان در نوشتاری که در اختیار ایسنا گذاشت، دیدگاه‌هایش را نسبت به شرایط پیش آمده برای آسیفای ایران نوشت:

    «طی دو دهه‌ی گذشته شرایط ساخت انیمیشن در کشورمان به مدد فن آوری دیجیتال، رشد جمعیت نیروی کار و اقبال عمومی به تولیدات داخل بهبود چشمگیری داشت و عده‌ی زیادی جذب فعالیت‌های تولید شدند. به همین دلیل لزوم وجود انجمن، صنف و نهایتا سندیکا برای فعالان این حرفه تبدیل به ضرورت شد.

    مدت‌ها پیش‌تر در سال 60 پس از انحلال رشته‌ی تازه تاسیس انیمیشن در دانشگاه فارابی، دکتر نورالدین زرین کلک به مدد دانشجویان انیمیشن آن دانشگاه، بنیاد انجمن فیلمسازان انیمیشن ایران ( آسیفا ) را بر اساس الگوی آسیفای جهانی (و وابسته به همان نهاد) بنا نهاد و قرار شد همچون آسیفاهای سایر کشورها فعالیت‌های فرهنگی و حمایت از انیمیشن ایران را برعهده گیرد.

    آسیفای ایران از آن پس سی و شش سال فراز و نشیب در فعالیت‌های خود داشته است که در جای خود باید به آن پرداخته شود. اما این انجمن یکی از مردم نهادترین انجمن‌های هنری دهه‌های اخیر بوده است. تمام فیلمسازان پر سابقه انیمیشن ایران یا از اعضای آن بوده‌اند و یا از آن به عنوان بخشی از هویت خود نام می‌برند.

    از نیمه‌ی دهه 70 بنا به شرایط اعضاء، آسیفای ایران تحت پوشش خانه سینما قرار گرفت و با وظایف تازه‌ی صنفی ادامه‌ی حیات داد. وظایفی که در آسیفا جایی نداشت، اما به دلیل آنکه تنها نهاد انیمیشن ایران در آن روزها بود تن به آن داد. طی آن سالها نیز فعالیت انجمن آسیفا سیر صعودی یافت اما به مرور از اواسط دهه 80 تا نیمه‌ی دهه 90 به دلیل مهاجرت‌ها، دغدغه‌های اقتصادی، نابسامانی خانه سینما و نیز عملکرد هیات مدیره متاخر در حفظ اعضای کارآمد،انجمن دچار ریزش اعضای فعال یا عدم پیگیری و حضورشان شد.

    چنانچه در جلسات آخر با وجود فراخوان فقط عده‌ی قلیلی شرکت می‌کردند. این اتفاق دلایل دیگری هم داشت که باید به طور دقیق آسیب شناسی شود. اما درست در همین روزها قرار شد آسیفا به ساختار فرهنگی خود بازگردد و فعالیتهای صنفی به انجمن صنفی واگذار گردد. تشکیل انجمن صنفی انیمیشن ایران زیر نظر وزارت کار توفیق و اقدامی بالاجبار مانند سایر صنوف خانه سینما بود.

    این مهمترین اتفاق طی دوره‌های اخیر مدیریتی آسیفا بود و باعث جنب و جوش و گرد آمدن دوباره اعضا شد.انتخابات انجام گرفت اما شوربختانه تنش‌هایی که بر سر تعیین هیات مدیره‌ی صنفِ تازه تاسیس انیمیشن ایران رخ داد، به انجمن آسیفا هم سرایت کرد و باعث معلق ماندن شرایط انجمن و حتی به تعویق انداختن فعالیتهایش تا امروز گردید.

    به موازات این اتفاق و علی‌رغم پرسش‌ها و اعتراض‌ها مدیریت آسیفا گویا حق انتفاع از موقعیت را برای خود محفوظ می‌داند و خودسرانه انتخابات تعیین هیئت مدیره و بازرس جدید را به مدت سه سال به تعویق می‌اندازد.

    سه سال یعنی یک دوره‌ی مدیریتی کامل! همین یک مورد تخلف کافی ست تا هیات مدیره خلع شود. تخلفی که یک انجمن را به تعطیلی کشاند!

    دوره‌ی مدیریتی فعلی به سر آمده اما اتفاق بسیار بدی که رخ داد گره‌­ی کور و سخت گشودنی‌ست که ایشان از خود برجا گذاشته‌اند. خودمحوری و رفتاری دور از تشخص،گویا در جامعه‌ی هنری ما نهادینه شده است.پس با این اوصاف نباید هم انتظار پاسخی منطقی داشت. اما قسمت بسیار نگران کننده ماجرا آنجاست که این گونه عملکردهای غلط و ناروا که برخاسته از منافع شخصی است،در آینده انیمیشن ایران و تصمیم‌گیری‌های حیاتی‌اش الگو شود، تداوم داشته باشد و به ساختار و شکل‌گیری انیمیشن ایران سمت و جهت نادرست دهد.

    امیدوارم آسیفای ایران دوباره و از نو احیاء شود و بتواند تمام فعالان راستین انیمیشن ایران را دوباره به دور هسته‌ای از دوستی، صداقت و همیاری گرد آورد.»

    مهرداد شیخان دانش آموخته کارشناسی ارشد انیمیشن از دانشکده سینما تئاتر می‌باشد و از 1367 به عنوان کارگردان، فعالیت فیلمسازی‌اش را آغاز کرده است. او از 1369 عضو آسیفای ایران بوده و طی دوره‌هایی در هیات مدیره آن فعالیت داشته است.

    او در حال حاضر تهیه و تولید فیلم مستندی تاریخ نگار درباره تاریخچه انیمیشن ایران با نام "انیمیشن ایرانی" را در دست تهیه و تولید دارد.
    Jan 7
    سیدعلیرضا گلپایگانی واکنش‌های ادامه‌دار به وضعیت «آسیفا» / «از قله تا گودال»
    محمد مقدم
    محمد مقدم فعال حوزه‌ی انیمیشن، یادداشتی را پیرامون وضعیت آسیفا ایران منتشر کرد.

    در متن این یادداشت که این هنرمند با عنوان «از قله تا گودال» در اختیار ایسنا قرار داده آمده است:«موضوع انجمن‌های هنری،صنفی در ایران وکشمکش‌های درونی آنها برای اهالی این انجمن‌ها تازگی ندارد!

    کافیست به فعالیت‌های سه دهه گذشته آنها نگاه کنیم،بسیاری از اختلافات داخلی و فراز و نشیب‌های صنوف، اغلب به دو دلیل اصلی باز می‌گردد:یک ضعف در ساختار تشکیلاتی و روش‌های اداره کردن این انجمن‌ها و دوم:سلطه فردیت استبداد زده قلدرمآب و غیر شفاف گردانندگان برخی از این تشکل‌هاست.

    ریشه بسیاری از اختلافات صنوف به همین عدم شفافیت و پاسخگو نبودن و رفتار اغلب شبان مآبانه برخی از اعضای هیئت رئیسه و حتی بازرسان این انجمن‌ها باز می‌گردد.

    اما این همه داستان نیست. سویه تلخ و نگران کننده و بدترین آن، خاموشی و انفعال اکثریت اعضای صنوف است که به صورت شگفتی باز تولید همان وضعیتی است که در عرصه اجتماعی و سیاسی کشور هم به نوعی شاهد آن هستیم.

    اتفاقی که در اغلب این انجمن‌ها و از جمله انجمن آسیفا افتاده در اغلب دوره‌ها که انتخابات برای برگزیدن هیئت مدیر برگزار شده برخی افراد با ایده به دست گرفتن قدرت ( ولو به نازلترین اندازه آن) کاندیدای عضویت در هیئت رئیسه می‌شوند.

    معمولا با تبلیغ، وعده و لابی‌گری که به نظر می‌آید اصولی پذیرفته شده است به سمت مورد نظر می‌رسند. علی رغم تلاش در خور و شایستگی‌های شماری دیگر از اعضای هیئت رئیسه در برآیند نهایی عملکرد عده‌ای دیگر عملا به انفعال و سرخوردگی اعضاء و نارضایتی می‌انجامد.

    نتیجه مستقیم چنین وضعیتی باز هم به نفع لابی‌گران و افراد قیم مآب تمام می‌شود.در سایه عدم کنترل و عدم شفافیت آنها هر کاری دل تنگشان خواست انجام می‌دهند که شرح یک، یک آنها فرصتی جداگانه می‌طلبد.

    اینها رفته رفته انجمنی را که قرار بود به صورت موقت و دوره‌ای و برای پیش برد خواسته‌های جمع باشد را در دوره‌های متناوب به اختیار می‌گیرند و به جای همه آن وعده‌ها و کارهای بر زمین مانده در عمل بدل به سکوی پرشی به سمت امیال شخصی‌شان.

    بایست دید چگونه انجمنی که قرار بود هم چون اتاقی شیشه‌ای عملکردش پیش روی تک تک اعضا باشد در عمل و رفته رفته به حصاری نفوذ ناپذیر بدل می‌شود. اتفاقی که متاسفانه در ده سال گذشته به تناوب در انجمن آسیفا رخ داده است.

    بایست دید فضای غبار الود و غیر شفاف ترجیح کدام دسته است! گرد و غباری که به تعطیلی و بی‌رمقی تدریجی انجمن. انفعال اعضا و روگردانی جوان‌ترها از آن منجر شده را بایست کسانی پاسخگو باشند. وقت آن رسیده که به دور از مماشات و تنگ نظری به پرسش‌های تلنبار شده شمار قابل توجهی از اعضای یکی از مهجورترین شاخه‌های سینمای کشور پاسخگو باشند.»

    محمد مقدم در بخش دیگری از یادداشت‌اش آورده است:« به تقریب بیش از سی سال از تاسیس انجمن آسیفا می‌گذرد. انجمنی که آغاز تولدش در میانه دهه شصت بود. شکل گیری آسیفای ایران به اهتمام یکی از نامدارترین هنرمندان کشور دکتر زرین کلک بود. وزن و اعتباری که او نزد شاگردان و خانواده کوچک انیمیشن آن سالها داشت نوید بخش آغاز دوران تازه‌ای برای انیمیشن ایران بود.

    با پیوستن آسیفای ایران به آسیفای بین الملل که شرط شکل‌گیری آن بود. امید پیوندهای تازه‌تری به جریان جهانی انیمیشن هم تقویت می‌شد و بسیار دل خواسته‌های دیگر!

    در ابتدا شاید کمتر کسی به ضرورت وجود یک صنف یا نهادی صنفی فرهنگی فکر می‌کرد. خاصه در آن سالها که شمار اعضای فعال انیمیشن ایران را می‌شد در خانه یکی از اعضا پذیرایی کرد. این خانه روشن اغلب منزل استاد زرین کلک بود و از پی آن بانوی هنرمند و دلسوز انیمیشن کشور مهین جواهریان بود که قدم پیش گذاشت و منزلش نزدیک به یک دهه شد دفتر غیر رسمی آسیفا و دستیارش منشی انجمن که مواجبی هم جداگانه میگرفت بخاطر کارهای انجمن و ما تا سال‌ها نمی‌دانستیم جواهریان پنهان از دیگران از جیب خود می پرداخت.

    انجمن آسیفا اگر که کوچک و گام به گام اما با چنین احساس و از خود گذشتگی بنا شد و پا گرفت.

    در آن سالها خانه سینما هم شکل گرفته بود. صنوف یک به یک جان می‌گرفتند. در اولین دوره از حضورم در هیئت مدیره آسیفا آن هم به عنوان عضو علی ‌البدل. پیشنهاد کردم به خانه سینما بپیوندیم ؟

    در ابتدا از طرف برخی از اعضای هیئت رئیسه این پیشنهاد با تردید یا مقاومت روبرو شد. دلیل روشنی داشتند:اگر به خانه سینما بپیوندم ممکن است استقلال انجمن به زیر سوال برود یا ... در نهایت در روزی از روزهای پاییزی سال ۱۳۷۴و در نشست مجمع عمومی فوق‌العاده به تصمیم اکثریت اعضا بر پیوستن به خانه سینما شد و کار ستادی پیوستن به خانه سینما به من واگذار شد. در فاصله کمی از پیوستن انجمن به خانه سینما. آسیفا هم از خدمات صنفی آن بهره‌مند شد و داوری فیلم‌های انیمشن به جشن سالیانه خانه سینما پیوست.

    عضوگیری به صورت چشمگیری علی رغم محدویت‌های خانه سینما برای پذیرش اعضای صنوف گسترش یافت. انیمیشن ایران صدایی قابل شنیدن شده بود و البته در همان سالها بودند اعضایی که این پرسش ازلی را می‌کردند:آسیفا برای ما چه کرده ؟! علی رغم نشست‌ها و گفتگوها مکرر، ارکان اصلی انجمن هرگز به شکل شایسته‌ای نتوانستند به اعضا این مطلب بدیهی را توضیح دهند و نخواستند بسیاری از اعضا باور کنند که این انجمن متعلق به کسی نیست تا چون فرزند از پدر طالب چیزی ملموس از آن باشیم. بسیاری با توهم اینکه صنف محلی برای کاریابی یا رسیدگی مستقیم به معاش آنهاست به آن پیوسته بودند یا آن گونه وانمود می‌کردند.

    این پرسش طی دو دهه هنوز هم بی پاسخ مانده است، چرا عده‌ای همیشه مطالبه‌گر و اغلب منفعل توقع چیزی را از انجمنی دارند که نه در توان آن است و نه در ماهیت آن ؟

    منشاء این سوال چه بستری از توهم باشد چه از روی نادانستگی ریشه در جایی دیگر دارد. فرهنگ پدر سالارانه اگر چه دلسوز می‌بایست هزینه اطاعت فرزند آن را پرداخت کند، پیش‌تر این پدر دلسوز و نگران فرزندان بود.»

    به گزارش ایسنا،طی چند روز گذشته برخی فعالان حوزه‌ی انیمیشن به وضعیت آسیفا واکنش نشان دادند.
    Jan 9